|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
Sen ve Kara Bulutlar
Korktum
Sen gelince herşeyin aynı olmasından...
Yine gece dörtdönmekten,
Yine sabah amaçsız kalkmaktan,
Yine nereye gideceğimi bilememekten...
Umudumun aslında
Süslü,boş bir kendini kandırmaca olmasından...
Aynı acıları,aynı şekilde çekmekten...
Anladım
Bir anda ne olduğumu...
İçinde olduğum boşluğun bile
Benden daha dolu olduğunu...
Yaptıklarımın ise
Benden daha boş olduğunu...
Hayatta dolu olan birşey ile benim
Yanyana gelemeyeceğimizi...
Ve korkularımın korkudan da öte
Gerçek olduğunu
Ağladım
Çocuklar gibi derler
Ama ben çocukken hiç ağlamadım.
Bu acılar,karalar yoktu hayatımda
Senden önce
Daha önce de güler değildim
Ama acı denizine hiç girmemiştim.
Anladığım şeylerin acı olması değildi
Beni ağlatan.
Devamlı gözümün önünde olmalarıydı.
Ve o güneşin battığı ufuktan geldi.
Onunla beraber
Kara bulutlar,
Acı,
Felaketim,
Yanlızlık...
Ne Zaman
Ne zaman anladım bilmiyorum
Hayallerimin de senin gibi olduğunu.
Gözlerinin içine bakınca
Onları benden kaçırman ya...
Tek başıma kaldığım gecelerde
Yıldızlarda seni aramam peki...
Ne zaman oldu tüm bunlar?
Sanki seni dün görmüş gibiyken ben
Daha doğru dürüst sevmeye başlamamışken
Aniden gördüm ki
Kalbim senin olmuş birden
Aşk
Çağırdığında
Aşk çağırdığında ne yaparsın?
Koşar mısın koşabildiğin kadar hızlı?
Koşarsan ne için?
Aşka yetişmek için mi
Son istasyona gelmeden
Yoksa kaçmak için mi
Seni eline geçirmeden?
Yoksa durur musun oracıkta?
"Ey aşk!Ruhum senindir." diyerekten.
Beni Korkutur da
Korkutmaz mı sizi
Bir gün herşeyin kararması?
Beni korkutur;
Ama düşünürüm ki
Niye bu andayız
Gelip geçecekse bu an,
Yoksa bir son durak...