|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
Çocuk
Bir yerlerde çocuklar oyun oynarmış sevinçle
Uçurtmalarını uçururlarmış masmavi gökyüzünde beyaz bulutlarla birlikte
Sahi orada gökyüzü mavi,bulutlar beyazmış nedense
Burada, vatanımda bulutlar kapkara gökyüzü kızıl.
Düştüğü zaman bir anda her yeri kanlara bulayan ve nereden geldiği bilinmeyen
havanların, mermilerin, bombaların bıraktığı izlerle.
Yoksa bizimkiler, bizimkiler oyuncak değil mi?
Kırık tüfekler, bıçaklar, mermi kovanları, ki çekirdekleri kim bilir hangi masumun
beynine saplanmış.
Önce oyunlarımızı sonra oyuncaklarımız elimizden aldı büyükler.
Bizlerse; ya seyirci ya kurban
Çocuk !
Zulmün kucağına sabırla birlikte düştün
İnsanların gözlerini karanlıklara çevirdiği bir zamanda
Ve hoş geldin aramıza
Bir umut, bir hayat, bir can getirdin.
O masum o mahzun bakışlarınla
Sen büyüyeceksin çocuk göreceksin bileceksin herşeyi
Tertemiz yüzünden fışkıran nur
Her geçen gün biraz daha biraz daha artacak sabrın ve direnişinle.
Ve bakışların biraz daha biraz daha derinleşecek zulümlerle
Zulmü yaşayarak ölümlerle
Ve bil ki ey çocuk!
O zalimlerin yaptıklarından gafil olmayan Rabbin,
Beklemekte o günü senin için
Sen O'nun için yaşadıkça
Bu mahzunluğun o gün bitecek çocuk,
O gün sana korku, o gün hüzün yok
Sonsuza dek.
Ve unutma çocuk sende öleceksin onlarda.
Sevdaları yaşamak
İşte yüreği acılı yurdum
Rüzgara durdum vakitler kurgun
Ölüp ölüp dirilerek
Sevdaları yaşamak
Kan ter içinde
Sevgiliye kavuşmak
Canın canıma
Kanın ruhuma
Can versin Canan
Simdi geride tertemiz yüzler
Sevdanla yanıp yolunu izler.
OZLEM
Hasret kafesindeki dusuncelerim
Yuruyun kardesim diyarina
Umit yellerim ve sevda guvercinim neyler sehidim inci tahtinda
Soyleyin ona kardesin ozler seni
Konugu oldun duslerinin
Ikram edermis sana hasretlerini
Billuru oldum gozlerinin
Ah, diyor deyin, ah bende olabilsem
Simdi kardesimin yaninda
Sarilsam ona ve yuzum suruversem
komsu olsam inci tahtina
ADI ICIN YASAMAK
Yasamak adi icin yasamak
Her nefeste adini solumak
Ve dusmek adi icin bin kere
Ve dusmek sevdasiyla topraga
Kusanmak ortusuyle imanin
Karardir,yoluna gonul vermek
Korkudur umuduyla beslenen
Ozlemdir, adi icin yasamak