|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
Karşılama
Böyle mi karşılayacaktın beni
Bakışların böyle mi olacaktı
Ne ummuş ne düşünmüştüm? Hani
O şaheser gözlerin dolacaktı
Neler vadetmiştin bana giderken
Gözlerin alev alev yanmalıydı
İçin titreyerek "hoş geldin" derken
Ellerin sevgiyle uzanmalıydı
Gözlerime öyle bakmamalıydın
O harikulade dakikada elbet
Beni yapayalnız bırakmamalıydın
Bana sonsuz bir ümit vermemeliydin
karşımda ağlamasan da nihayet
Bir saniye olsun ürpermeliydin.
Karanlıklar Üstüne
Artık hiç sabah olmayacak yavrum
Çok uzun sürecek bu siyah gece
Ta zaman durunca, ömür bitince
Alış karanlığa, gözlerini yum
Artık hiç sabah olmayacak yavrum
Bilirim, bu mor sükutu bilirim
Beyaz olmalı geceler, bembeyaz
Karanlıklar üstünedir şiirim
Bilirim, bu mor sükutu bilirim
Dağlar gibi deryalar gibi sonsuz
Karanlık, karanlık ölümden beter
Bir yol ki hayatla beraber biter
taştan bir sükut ki hissiz ve ruhsuz
dağlar gibi, deryalar gibi sonsuz
Artık hiç saban olmayacak yavrum
Bitkin gözlerime son bir defa bak
Bir daha o yerden gün doğmayacak
Bu mor gecelerde kayboldu ruhum
Artık hiç sabah olmayacak yavrum.
Gülümse
Gülümse inadına
Düşmanlar çatlasın
Gülümse herşeye rağmen
Bir papatya busesi gibi
Tüm olumsuzlukların ardından
Tüm çığlıkların ardından
Gülümse inadına gülümse
Çatlasın düşmanlar
Tüm masumlar adına gülümse
Kara yüzler de içinde gülümse
Vazgeçme inadına gülümse
Ağlasan bile gülümse
Biliyorum için kan ağlıyor
Bir isyan fırtınası esiyor
Ama sen yine de gülümse
Gülümde inadına gülümse
Heyecan sarmış bedenine
Titreme tutmuş ellerine
Kara bulutlar düşmüş içine
Sen yine de gülümse
Haydi lütfen gülümse
Ne olursun bir gülümse
İşte sana vasiyetim
Bir gün ölürsem sen yinede GÜLÜMSE
Gül Suya Düştü
acının rengi akrep yeşili
sen orda çınlayan bir hasret
ben burda, kırılan kör ayna
öyle sevki beni:
yüreğinde umut
gözlerinde coşku olsun
hayat aşkın doğurgan annesi
aşk hayatın ölüme yakın oğlu
ey şair; gizemli uçurum
gül suya düştü. Burda kal.